بر سر گوری که روزی بود آتشگاه عشق من

  وز لهیب آرزویی روشن و خوش تاب 

شعله می افراشت

وینک از خاکستری پوشیده

 کز وی جز خموشی چشم نتوان داشت

می چکد اشک نگاهم تلخ

می چکد اشک نگاهم نیز در آن جام زهرآگین

کز شرنگ بوسه لبریز است

وز فسونی تازه می خواند مرا هر دم که

  بازآ این چه پرهیز است

وز نهیب گور سرد چشم او

کاندر آن هر گونه امیدی فرو مرده ست

پای واپس می نهم

  بی نیاز بوسه ای پرشور

کز فریبی تازه می رقصد در آن لبخند

بی نیاز از خنده ای دلبند

کز فسونی تازه می جوشد در آن آواز

  می چکد اشک نگاهم باز

بر سر گوری که روزی بود آتشگاه عشق من

  وینک از خاکستر اندوه پوشیده ست

 در میان این خموش آباد بی حاصل

  در سکوت چیره این شام بی فرجام

می چکد اشک نگاهم بر مزار دل

  می سراید قصه درد مرا با سنگ چشم او

با غمی کاندر دلم زد چنگ

  وز پلاس هستی ام بگسیخت تار و پود

می رود می گویمش بدرود

وز نگاه خسته و پژمرده چون مهتاب پاییز ملال انگیز

می گذارم بر مزار آرزوهایم گلی ویران

یادگار آن امید گم شده آن عشق یادآویز

دیدی ای غمگین تر از من

 
 بعد از آن دیر آشنایی

آمدی خواندی برایم

 قصه ی تلخ جدایی

مانده ام سر در گریبان

 بی تو در شب های غمگین

 بی تو باشد همدم من

 یاد پیمان های دیرین

 آن گل سرخی که دادی

 در سکوت خانه پژمرد

 آتش عشق و محبت

 در خزان سینه افسرد

 کنون نشسته در نگاهم

 تصویر پر غرور چشمت

 یک دم نمی رود از یادم

 چشمه های پر نور چشمت

 آن گل سرخی که دادی

 در سکوت خانه پژمرد 

  ایرج جنتی عطایی

در حسرت یک نگاه مهر آمیز

درحالیکه تیشه ی برّان رهائی را بر دست دارم.


  

پژمرد و غنچه های امید گذشته مرد

در حیرتم هنوز که ایا چگونه بود

  آن روزها که مرد و ترا جاودانه برد

خوابی گذر نکرد ، دریغا ، گذر نکرد

در چشم من ، شبان سیه ، بی خیال تو

ای آنکه دل به رنج غریبی سپرده ای

گریم به حال خویش و نگریم به حال تو

یاد آرمت هنوز ، هنوز ای امید دور

ای آنکه در زوال تو بینم زوال خویش

 چون بنگرم هنوز در انبوه روزها

  یادآورم ورود ترا در خیال خویش

 گویی در آن غروب بهاری گشوده شد

  درهای تنگ معبد تاریک خاطرات

همراه با بخور خوش و زخمه های چنگ

در دل طنین فکند مرا ضربه های پات

 با من چنان به مهر درآمیختی که بخت

چون در تو بنگریست ، لب از شکوه ها بدوخت

وان قطره ی نگاه تو چون در دلم چکید

چون اشک گرم شمع ، مرا زندگی بسوخت

اینک ، تو نیز رفتی و بر گور روزها

  شمعی ز یاد روشن خود برفروختی

ای آفتاب عمر ! درین وادی غروب

  هر سو مرا کشاندی و لب تشنه سوختی

بازآ که بی فروغ تو ، این روزهای تار

  بر من چنان گذشت که بگذشت شام من

ای دیو شب ! فرشته ی خورشید را بکش

تا صبحدم دوباره نیاید به بام من

 چگونه می توانم

 که غایبت بدانم

 مگر که خفته باشی در اندوه هایت

 تو واژه ای تو کلامی تو بوسه ای تو سلامی

 چگونه می توانم که غایبت بدانم

 مگر که مرده باشی در نامه هایت

 تو یادگاری تو وسوسه ای تو گفت و گوی درونی

چگونه می توانی که غایبم بدانی

 مگر که مرده باشم من در حافظه ات

 بهانه ها را مرور کردم

 گذشته را به آفتاب سپردم

 به عشق مرده رضایت دادم

 یعنی

 همین که تو در دوردست زنده ای

  برای یک لحظه ناتمام ، قلبم از تپش افتاد

 با تعجب پرسیدم : مگر از من متنفری ؟

  گفت : نه باور کن ،نه ! ولی چون تو را واقعا دوست دارم ، نمی خواهم

پس از آنکه کام از من گرفتی ، برای پیدا کردن گل زرد ، زحمتی

به خود هموار کنی

  گر پیمان عشق جاودانی

 با شما معروفه های پست هر جایی نمی بندم

  شما کاینسان در این پهنای محنت گستر ظلمت

 ز قلب آسمان جهل و نادانی

  به دریا و به صحرای امید و عشق بی پایان این ملت

 تگر ذلت و فقر و پریشانی و موهومات می بارید

  شما ،‌کاندر چمن زار بدون آب این دوران توفانی

 بفرمان خدایان طلا ،‌ تخم فساد و یأس می کارید ؟

  شما ، رقاصه های بی سر و بی پا

 که با ساز هوس پرداز و افسونساز بیگانه

  چنین سرمست و بی قید و سراپا زیور و نعمت

 به بام کلبه ی فقر و بروی لاشه ی صد پاره ی زحمت

  قسم : بر آتش عصیان ایمانی

 که سوزانده است تخم یأس را در عمق قلب آرزومندم

  که من هرگز ، بروی چون شما معروفه های پست هر جایی نمی خندم

 پای می کوبید و می رقصید

  لیکن من ... به چشم خویش می بینم که می لرزید

 می بینم که می لرزید و می ترسید

  از فریاد ظلمت کوب و بیداد افکن مردم

 که در عمق سکوت این شب پر اضطراب و ساکت و فانی

  خبر ها دارد از فردای شورانگیز انسانی

 و من ... هر چند مثل سایر رزمندگان راه آزادی

  کنون خاموش ،‌در بندم

 ولی هرگز بروی چون شما غارتگران فکر انسانی نمی خندم

آمد ، به طعنه کرد سلامی و گفت : مرد

گفتم : که ؟ گفت : آنکه دلت را به من سپرد

 وانگه گشود سینه و دیدم که اشک عجز

  تابوت عشق من ، به کف نور ، می سپرد

  نیمه زمین به شیشه ی تاریک بود

 و آن که در آن بالا

سایه ی دراز تنهایش بر شن زار از سامان می گذشت

تو بودی یا من نمی دانم

  زنی

 سراسیمه ی رویای خود از هر اشکوب ظلمت که فرو افتاد

  سردابهای تیره تر در انتظارش بود

به قاف فروردین که رسیدم

  در ایینه ی سیاه جوانی ام را دیدم

 سرگرم نیم تاج مقوایی و شمعدانهای فرسوده

کجا

جا مانده بودم در آن لباس سفید

  که ناهمرنگ بخت و باور خود بود ؟

 بی تو

  این نیمه ی روشن رانمی خوابم

با این سایه ی دراز و تنها که می رود از من

نومیدتر و خسته تر از جان گران پایم

اگر بازایی راز جستحجوی ترا فاش خواهم کرد و خواهم خواند

  ای طاووس ! تو خویش را در پر خویش گم کرده ای و پر خویش را در چمن خوابها

 و در اینه ی تاریک جز وهم باز نخواهی یافت دریغا

زنی سراسیمه ی خواب ها

 به کسوت عروس گریزان از حجله

  به کودکی ام که رسیدم عروس را گم کردم

 و چون به جستجوی هر دو بر آمدم

از هر دو دور شدم

 بر این اشکوب معلق کنون ... دریغا

  به ساعت ماسه ای بود که از هم جدا شدیم

 و تمامی زمین به شیشه ی تاریک بود منوچهر آتشی

ایمان بیداد

 به عهدی داد

  روح فریب ام ، بی تو ... بی تو

 قانون گردابم ، سرابم ، نقش آبم

بی تو ... بی تو

 بی ایمنی ، شوریدگی ، در قعر خوابم

ای بی تو من بی خویش ، بی خویشتن ، بی کیش

خاری هدف گم کرده در دهلیز بادم

بی تو ... بی تو

طیف غباری خفته بر دریای شن زار

خون شب ام

  هذیان تب آلود دردم ، بی تو

 بی تو

رمز سکوت ام

 راز بهت ام

  رنگ یادم

 بی تو ... بی تو

ی تو ، بی تو

 از زندگی بیزار

  تا مرگ راهی نیست ، بی تو

 ای بی من و در من

  بی من تو هم آنی و اینی

ای بی تو من گرداب و یرانی

 قانون بی رحم پریشانی
 چنینی ؟

بدرود ، بدرود

 این اشک و هق هق گریه مردی پشیمان نیست

مردان نسل ما

 با گریه می خندند ، بی تو

  ای بی تو من ، بی من

ایا تو هم اینگونه می خندی ؟

  با گریه خندیدن نه آسان است

بی تو 

نصرت رحمانی

تقدیم به سعادت زندگیم...